Kabuğun cilasına aldanıp kanma !
Kır kabuğu gör içinde öz var mı?
Ya çürükse, ya kofsa, ya küflenmişse
Kır kabuğu, kırmayanlar aldanır...
Nicesin dışı ak, içi kapkara,
Sözün şifa sanırsın, açar bir yara.
Bakma öyle yaldızlı konuşana;
Kır kabuğu, kırmayanlar aldanır...
Cevherin kıymeti derinde saklı,
Görünüş yanıltır her zaman aklı.
Parlayan her şey sanma ki pâktır;
Kır kabuğu, kırmayanlar aldanır...
Özü pâk değilse, sözü ne fayda?
Gözü yükte ise, izi ne fayda?
Nefsin gözü doymaz yalan dünyada;
Kır kabuğu, kırmayanlar aldanır...
Aldanma hiç boyalı suretlere,
Meyletme hiç öyle boş kehanete,
Erişmek istersen eğer hikmete;
Kır kabuğu, kırmayan cahil kalır...
Kabuktan geçmeyen öze varamaz
Basireti bağlı özü göremez
"Ben" diyen adem dünyadan vazgeçmez
Kır kabuğu, kırmayanlar utanır...
Söz-Müzik:Prof.Dr. Suat Kıyak