Gezerken şu yeryüzünde
İki dirhem bir çekirdek
Heybe delik, umut yorgun,
Menzil uzak, yollar sapa.
Eski dünya, yeni telaş,
Yolun sonu gelmez gibi,
Kapılar kilitli sanki
Dört yanımız sessiz durgun,
Cepte kalan üç beş anı,
Savruluyor rüzgârlarda.
Unutmuşuz asıl yanı,
Gözümüz hep uzaklarda.
Ayna küsmüş simamıza,
Toz bürümüş her köşeyi.
Yâr kalmamış sevdamızda,
Tüketmişiz her neşeyi.
Bir ışık sızsa aradan,
Aydınlansa tozlu yollar.
Elbet lütfeder Yaradan,
Çiçek açar kuru dallar.
Güneş doğar elbet bir gün,
Dağılır bu kara duman.
Gün olur, gülümsemeye
Sebep olur belki zaman.
Kuşlar döner yuvasına,
Mavi gökler bize kalır.
Gönlün derin rüyâsına,
Taze bir nefes yayılır.