Sabah kalkar kalkmaz kaşını çatar,
Bal koysan önüne zehrini katar
Dünya gül bahçesi olsa ne fayda,
Sevmez çiçekleri yolar da atar.
Güneş erken doğsa "uykum kaçtı" der,
Yağmur çiselese "yaş"a laf eder.
Ne baharı anlar, ne yazı sever,
Ömrünü sitemle tüketir gider.
Söze "yok"la başlar, "olmaz"la biter,
Onun dırıltısı dünyaya yeter.
Sınır tanımaz ki bu ters halleri,
Sözleri iğneli dikenden beter.
Buluttan nem kapar, rüzgâra küser,
Güneş açsa "fazla sıcak" der eser.
Gül versen eline "diken battı" der
Dünyasında neşe, dertle katlanır.
Çayı sıcak gelse dilim yandı der
Huzur kapıyı çalsa, niye geldi der.
Yüzünde asılı, bir kara bulut,
"Eyvallah" beklemek, beyhude umut.
Huysuzlukta sınır tanımaz asla
Gezinir de durur, huniyle tasla.
Sınır tanımaz da arar dengini,
Kimse çekemez asla aksi halini.