Yalanı gerçeğin önüne koyan,
Nefsinin sesini hakikat sayan,
Dünya sofrasında haramla doyan,
Kendi kuyusunu kendi kazarmış.
Zahire aldanıp özü unutan,
Güneşi bırakıp gölgeyi tutan,
Vicdanı bir pulluk kârla uyutan,
Mahşer meydanına pişman gidermiş.
Ebedi sanma ha fani olanı,
Yükleme sırtına bin bir yalanı,
Görünce kabirde çıplak kalanı,
Anlarsın ki ömrün boş yere geçmiş.
Gözü boyarmış hep yaldızlı pullar,
Nefsine kul olmuş biçare kullar,
Gider mi sılaya bu sapa yollar?
Yolunu şaşıran yolda yitermiş.
Çula ve çaputa kıymet verenler
Çamurun üstüne halı serenler
Gönül bahçesinden diken derenler
Putlara özünü kurban edermiş
Hüdai der; dünya bir kuru hayal,
Ne bir makam kalır ne mülk ne de mal,
Heybendeki amel, sendeki cemal,
Gerisi toprak olup yitermiş