Bir ömür okudum hiç düşünmeden,
İlim mana imiş nasıl görmedim,
Okumak boşaymış sorgulamadan,
Şimdi cehaletim çıktı meydana.
Kitaplar yük imiş meğer sırtımda,
Hakikat gizliymiş her bir satırda.
Aklım havadaymış fikrim firarda,
Geçmişim kayıpmış, anladım şimdi.
Gözlerim kapalı bakmışım meğer,
Gönül uykudaysa bu neye değer?
Hakiki marifet ilim bilmekmiş,
Söz değil, öz imiş o cevher meğer.
Dost elinden içtim irfan meyini,
Hece hece döktüm gönül heybemi
Vazgeçtim nefsimin 'ben' demesinden,
Terk ettim dünyanın boş her şeyini.