Gönül heybesinden...

Anadolu irfanının "gönül adamı" profili âşıklar geleneğinde tezâhür eder. Âşık geleneğinin o samimi ve vakur edasıyla,  "iyiyi" iyinin vasfını tarif eden ve  halk şiiri tınısıyla, gönül heybesinden bazı dizeler, buyrunuz:

Gönül adamı

Sözünün eri olup özü parlayan,
Mazlumun derdiyle yürek dağlayan,
Hakk’ın kapısında her gün ağlayan,
İyilik yolunda koşan olmalı.

Gönül kırmayıp da hatır güdenler,
Doğruluk izinden daim gidenler,
Canını canana feda edenler,
Sevgi bahçesinde talan olmalı.

Kibir deryasına yelken açmayan,
Kimseden çekinip haktan kaçmayan,
Dostun bahçesinde zehir saçmayan,
Gül olup gönüle dolan olmalı.

Gurbet elde kalsa yolu şaşmayan,
Haram lokma yeyip haddi aşmayan,
Kendi kazanıyla pişip şaşmayan,
Pişkinin halinden bilen olmalı.

Dünya malı için boyun eğmeyen,
Namert sofrasına elin değmeyen,
Yalanı, dolanı asla övmeyen,
Hakikat nuruna varan olmalı.

İnsanın iyisini nerden bilelim:
Yüzü güleç, kendi yiğit olmalı
İnsanoğlu dara düştüğü zaman
Varıp da gâmını alan olmalı