Gönül pınarından süzülüp gelen her samimi nida, zihnin de ruhun da menzilini genişletir.
İnsan diyorum,
Serâpâ insan olmalı,
Serâpâ edeb, serâpâ nezâket,
Hattâ zerâfet sahibi ve
Maârif-perver olmalı...
Ve liyâkat tâcıyla taçlanmalı...
İnsan diyorum;
Sözü özüne ayna olmalı,
Gönül kırmayı Kâbe yıkmak saymalı,
Kibri, hasedi menzilinden kovmalı.
Arzdan arşa uzanan bir şuurla,
Zahiri bâtınla, âfakı enfüsle tartmalı,
Bilgece sükût etmeyi de bilmeli,
Zarifçe kelâm etmeyi de...
İnsan diyorum;
Cehaletin karanlığına mum,
Gönül üşümelerine kürk olmalı.
Yürüdüğü yollar asude,
Bıraktığı izler birer abide olmalı...
Bir nefestir nihayetinde hayat,
O nefesi "Kelâm" eyleyip,
Ebediyet ufkunda dalgalandırmalı insan...
Kelâmın nefes, nefesin hayat olduğu hakikat ufkunda yürümeye; her adımda edebi, liyakati ve marifeti kuşanmaya devam etmeli insan...
Muhabbet meclisimizde ilmek ilmek dokunan kelâmların bereketi hikmetinin asaletindendir, muhabbetiniz daim olsun...sağlık ve safâlıkla kalınız...