Laf ayağa düşünce,
Gerçek arada kaynar.
Gün buluta girince,
Yalan tamzara oynar.
Cahil lafa dalınca,
Arif köşeye pusar.
Meydan boşa kalınca,
Edep utanır, susar.
Maske düşer yüzlerden,
Asıl niyet görünür.
Riya damlar sözlerden,
Kurt postuna bürünür.
Terazi bozuk tartar,
Kantar ayardan kaçar.
Hile hurda hep artar,
Namert zehrini saçar.
Karga bülbül rolünde,
Gül bağına kurulur.
Arı fizan çölünde,
Petek petek yorulur.
Çakıl taşı parlasa,
İnci, elmas sayılır.
Cahil söze başlasa,
Meclis ona bayılır.
Okka batman sanılır,
Tartı ayarın bozar.
Çiğ süte su katılır,
Namert fermanı yazar.
Şair sözü bağlasın,
Arif olan anlasın.
Cahil dilin dağlasın,
Söz aslına çekilir.