Siyah bir camın arkasından izliyor hayatı,
Kendi toprağına basarken ayakkabısı kirli.
Eski bir kütüphanede tozlu raflarda,
El alemin rüyasını kendi gerçeği sanıyor.
Kurdu kuzuya boyuyor zihnindeki fırça,
Hükmü; okumadığı kitabın önsözünden ibaret.
Gürültülü kavramların gölgesine sığınmış,
Kendi sesine yabancı, elin fısıltısına meftun.
Beynindeki labirentte yitirmiş pusulasını,
Zırva fikirlerden örülü bir taht kurmuş kendine.
Dost kapısı sanıp aşındırdığı her eşik,
Sırlarını yağmalayan bir uçuruma çıkıyor.
Bir aynası var, ama hep dışarı bakıyor;
Kendi yüzündeki derin yarayı el sarıyor,
Uzak memleketlerde merhemini arıyor.
Aşağılık kompleksinden için için yanıyor
***
"Kendi toprağına yabancı olanın, gökyüzü de emanettir."