Ey gafil münevver, uyan bu düşten!
Ayırt et kömürü, altın gümüşten.
Vazgeç bu beyhude, eğri gidişten,
Düşmanın ekmeğine yağ sürme sen.
Bak o gözlüğünün camı karalı,
Ruhun esir düşmüş, kalbin yaralı.
Bize yabancıdır, elin kuralı,
Kendi vatanında garip durma sen.
Sağır olma duy ecdadın sesini,
Nefretle doldurma her nefesini.
Kes artık egonun o bed sesini,
Gelecek nesilleri nara itme sen.