Aslından kopanın hükmü...

Kurdu kuzu zanneder bizim münevver,

Aslını bilmeden hemen hükmeder.

Beynine doldurmuş zırva fikirler,

Dost sanıp düşmana sırrını verir.

Gönül aynasına toz konmuş bir kez,

Mertliği unutup, namertle gezer.

Aslına sövmeyi marifet bilir,

Kendi ocağına inciri diker.

Batı’nın çöpünü hikmet sanarak,

Her nefes zehirli süte banarak,

Sönmüş küllerinde boşa yanarak,

Bulanık sularda hayaller dokur.

Koyun postu giymiş kurdu alkışlar,

O baharı bekler gelirken kışlar.

Hakka secde etmez, bükülmez başlar,

Zalim kapısında boynunu büker.

★

"Kendi toprağına yabancı olana, 

gökyüzü de emanettir."