Kimi vedasız gider kimi vefasız
Kimi kırgın ayrılır kimisi küskün
Kimisi aşk ile muhabbetle anılır
Dünyanın ahvali hep böyleymiş işte...
Kimi yükler omuzuna gurbet elleri,
Kimi bir tatlı söze verir ömrünü.
Kimi hiç fark etmez esen yelleri,
Kimi savurur da harcar gününü işte...
Kimi taht kurarken yürek köşküne,
Kimi gölge edermiş batan güneşe.
Kimi merhem bulamazken yarasına,
Kimine ortak olur eldeki neşe işte...
Kimi bir gölge gibi geçer zamandan,
Kimi derin bir iz bırakır gider.
Kimi sığınır duaya her an,
Kimi bir hayale ömrünü adar işte...
Kimi susarak haykırır derdini,
Kimi feryat eder kimseler duymaz
Kimi unuturmuş kendi kendini,
Dünya bu, bir varmış bir yokmuş işte...