Yunus Emre der:"Girdik bu yola aşk ile bile"

Gel, yine gel dedi Mevlana
o ses ile çıktım yola.
Ses nereye ben oraya
savruldum...

Yunus çıktı karşıma
"Bana Seni gerek Seni" dedi Yunus
Yunus'ça iklimde biraz soluklandım.

Dedi:

 "Bu yol uzaktır menzili çoktur,
Geçidi yoktur derin sular var
Girdik bu yola aşk ile bile,
Gurbetlik ile, bizi salan var."

Anladım dedim

Sonra düştüm çöllere
Kays gibi
yalın ayak bağrı yanık
Buldum...işte Leylâ karşımda
Bulmuştum Leylâ'yı ya !

Çöllerde bulduğum Leyla’da
tam karar kıldım ki,
rast geldi Tapduk Emre
dedi ki: 

"bak evlat
Leyla’dan geçmeden
Mevlâ’ya varılmaz..."

Halbuki ben varmıştım
meğer öyle sanmışım

O seda ile geldim kendime.
Yürüdüm yürüdüm
kan ter içinde
Tapduk Emre'nin izinde

Yunus'ca sözler yankılandı özümde:
"Yunus Emre der ki dünya yalandır
Güvenme malına malın talandır
Seherde aşıka uyku haramdır"

Çıktım hayret damına
Vardım aşk divanına

Ve nihayetsizin nihayetinde
Ne Mevlana ne Yunus
ne Kays ne Leyla vardı

Sadece O, yüce yaradan kaldı...

Bir şiir ve bestesi: Sana şarkılar yaktım

Sana şarkılar yaktım

Nağmeler seni söyler

Hep yollarına baktım

Bu yürek seni özler

Gül bahçen olsun diye

Güller sersem yoluna

Hasret bir sönmez çile

Düştüm aşkın narına

Gece çöker sessizce

Hayalin hep karşımda

İsmini her hecede

Anmak var hep aklımda