Bir zamanlar popüler olup dillerden düşmeyen "Lâle devri çocuklarıyız biz zamanımız geçti" şarkısı lâle devrinin hatırasını yad ediyordu belki, meğer o devir mazi olmamış, hortlatılmış, yeniden ihyâ olmuş...
Tarihin tekerrürden ibaret olduğu sözü, belki de en keskin karşılığını tam olarak bu tür kültürel ve sosyal kırılma noktalarında buluyor.
Ahmet Hamdi Tanpınar’ın, Yahya Kemal’in eserlerinde, ya da o ruhu 20. yüzyılın ezgilerinde yaşatanların dizelerinde, aslında bir devrin kapanışına, geçip giden bir estetiğine ve sefa anlayışına eleştiriyi, yakılan ağıtı yahut belki de özlemi görmek de mümkün. Ya da, "zamanımız geçti" diyenler, belki de tarihin akışına karşı ironik bir teselli arıyorlardı.
Ancak bugün, o "mazi" olarak gömüldüğünü sandığımız zihniyet; ihtişam tutkusu, gösteriş merakı, sadece daha çok kazanma hırsı, zevk ü sefâ ve "tüketim" üzerine kurulu ritüelleriyle adeta küllerinden yeniden doğdu. Lâle Devri'nin o zarif ama bir o kadar da yorgun ve savurgan ruhu, günümüzün dünyasında modernist bir kisveye bürünerek yeniden sahnede.
Emeksiz, alın teri dökmeden, havadan kazanan, ister rüşvetten, fonculuktan, hortumculuktan, ister bahisten, karaparadan ihaleden gelsin de kaynağı mühim değil; helal haram ne fark eder, yeterki gelsin, dünyaya bir daha mı geleceğim zihniyetindeki lâle devri çocukları, oğlanları kızları yarışıyor şimdilerde kıyasıya...
İlke, ahlâk, vicdan gibi kavramlar bunların dilinde sadece birer pazarlama enstrümanı. "Helal-haram, ne fark eder?" düsturuyla köşe dönmeyi marifet sayan, lüks yatlar, özel jetler ve rezidanslarıyla lüks içinde vicdansız ve azapsız yaşayan bu güruh, aslında içinde yaşadığımız toplumsal çürümenin de en net aynası.
Sakala göre tarak, zemine göre renk almayı çok iyi becerebilen, üstüne üstlük değerlerimizi pazarlamakta ve bezirgânlıkta da ustalaşmışlar lâle devrinin bukalemun soyluları...
Sözünü ettiğimiz bu zihniyet, Lâle Devri'nin meşhur sefahatini bile gölgede bırakacak bir yüzsüzlük ve ilkesizlikle, arsızca ve pervasızca vitrindeler, sahnedeler, gözönündeler
Hadi diyelim ki o dönemin hiç olmazsa kendine mahsus bir estetiği, zarafet arayışı, Çâresâz'a, Nedim'in kalemine yaslanan bir sanatkârane tarafı vardı; bugünkülerin ise ne estetiği var ne de erdemi.
Bugün ortada ne alın teri var ne de fikir çilesi. Bütün sermayeleri ünvan, sıfat ve "bezirgânlık". Dün başka bir masada, bugün başka bir kürsüde; rüzgâr nereden eserse oraya yatan, menfaati uğruna her kılığa giren havadan kazanma yarışında olan bukalemunlar...
Sahte ahlâk söylemleri ile piyasa yapan, ceplerini doldurmaktan başka derdi olmayan bu ikiyüzlü türedi zihniyet, bu zibidi ve zıpçıktılar aslında mutlu bir azınlıktan ibaret...bunlar asla kahir ekseriyeti, muteber vatandaşı, samimi insanımızı, irfani değerlerimizi temsil etmeyenler ve onların peydahladıkları !
Hülasa-i kelâm;
Vicdan değil cepteki cüzdan mühim, lâle devri çocukları için...
Bir gün Hakk’ın kuludur bunlar, bir gün menfaatin. Kuliste masumdurlar, kürsüde pek yaman.
Alın teri, fikir ve vicdan yorgunu bu yalan dünyada,
Bezirgânlar, pazarlamacılar, maskeyle sahneye çıkanlar revaçta
Hakikat, ehl-i çileye mihman iken, onlar sefada... Ancak haksızın kazanı ebedi kaynamaz, bu han-ı yâmanda!
Mevsimler devreder, lalenin de devri geçer, yazın sonu var, mevsimlerin güzü...
