Hayatın ağır dalgaları arasında savrulurken, insan pusulasını nereye çevireceğini bilemediği anlar yaşar. İşte tam o anlarda, "İnsanın bir kahramanı olmalı bu hayatta..." cümlesinin arkasındaki sığınak, o ilham kaynağı devreye girer.
Hayatın Pusulası: İnsanın Bir Kahramanı Olmalı
Hayat, düz ve sakin akıp giden bir nehir değildir; bazen önümüze aşılmaz dağlar, bazen de içinde kaybolduğumuz dipsiz vadiler çıkaran çalkantılı bir yolculuk gibi akar gider. Bu uzun ve yorucu yolda yürürken, insanın adımlarını sağlam atabilmesi, göğsündeki ateşi canlı tutabilmesi için bir şeye, daha doğrusu 'birine" ihtiyacı vardır.
★
İnsanın bir kahramanı olmalı bu hayatta... bu kahraman, çocukluk yıllarındaki masal kitaplarından fırlamış bir figür olmak zorunda değildir. Semâvi düsturları yaşayan ve tebliğ eden bir elçi olmalı güzel ahlâkı öğrenebileceği, tarihin tozlu sayfalarından göz kırpan cesur bir lider, yahut ezberleri bozan bir bilim insanı, kimi zaman da kalemiyle dünyayı değiştiren bir yazar ya da şair olmalı belki...hatta bazen, tek bir cümle, bir kelime bile olabilir, insanı silkeleyip kendine getiren, uykusundan ve gaflet hâlinden uyandıran...
Neden mi ?
Çünkü insan, zayıf bir varlıktır. Umutsuzluğa kapıldığında, "Ben bu yükü daha fazla taşıyamayacağım" dediğinde, aynaya baktığında sadece kendi yorgunluğunu görür. Oysa kahramanına baktığında: "O da bu yollardan geçti, o da düştü ama yeniden kalktı." diyebilir.
Çünkü rol model bir kahraman, imkânsızın sadece bir kelimeden ibaret olduğunu hatırlatan canlı bir kanıttır.
Kahramanımız, bizim iç sesimizin en cesur halidir aslında. Kendi korkularımıza teslim olmak üzereyken, "O olsaydı ne yapardı?" sorusu, bizi doğru yola sokan en güçlü rehberdir. Onun ilkeleri, bizim pusulamız olur; onun duruşu, fırtınalı havalarda demir attığımız limanımızdır.
Belki de en güzeli, kahramanımızın bizi kusursuz olmaya değil, "samimi, cesur, özü sözü bir, dürüst, dosdoğru, güzel ahlâklı insan" olmaya çağırmasıdır. Hatalarımızla barışmayı, düştüğümüz yerden daha güçlü doğmayı bize o fısıldar.
Çünkü inanç, sadece soyut bir kavram değildir; somut bir hayat öyküsünde hayat bulduğunda gerçek bir güce dönüşür.
Hayatın gürültüsü içinde kendi sesinizi kaybettiğinizde sığınabileceğiniz, size her sabah yeniden başlamak için sebep veren bir kahramanınız var mı meselâ?
Belki de aradığınız o kahraman, henüz keşfedilmeyi bekleyen kendi içsel gücünüzün, vicdanınızın ta kendisidir.
O kahraman; hüzünlendiğinizde teselli sunmalı, sevincinize gönülden ortak olmalı, derdinize merhem uzatmalı... Hayat görüşü, dik duruşu, tavizsiz tarzı ve hiç sönmeyen öğrenme ve öğretme tutkusuyla hayatınıza derin dokunuşlar katmalı...
O kahraman ki; yardım istediğinizde el uzatmalı, düştüğünüzde tutup kaldırmalı, önünüzdeki engelleri kaldırıp yol açmalı.
★
Evet, her insanın ömründe ona Hızır gibi yetişip dokunan bir kahramanı mutlaka vardır...
Ve o kahraman, aklına düştüğünde burnunun direği sızlar insanın, darda kaldığında en çok onun yokluğunu özler.
Lakin dünyanın işi bitmez ki... O derin muhabbetin demini, vicdanın sesini duymayı öyle daraldığı vakitlere sığdırmamalı insan, darlıkta ve genişlikte her an onunla olmalıdır...
Dünya, sonu gelmeyen koşuşturmalar diyarı olsa da; yine de bunlar insani tarafı ertelemelere sebep olmamalı, insani duruş buhar olup uçmamalıdır. Zaman hiç acımadan akıp giderken, ilkeli yaşam tarzını ötelememelidir insan.
O kahramanın, örnekliğini, vakur duruşunu, karşılıksız sevgisi ve tükenmez sabrını modellemelidir filhakika...
★
Ve nihayet, insana insanlığı unutturan, hâttâ insanlıktan uzaklaştıran bütün o bitmek bilmeyen işleri, telaşları bir kenara itmeli ve "artık tamam" deyu kendine gelmeli...
Sarılmalı sımsıkı "özündeki insana"... Bütün o eğretilikler, ertelenmiş ilkeler tek bir nefeste erimeli, yok olmalı.
İşte o an bir kez daha anlamalı ki; insanın bir kahramanı olmalı bu hayatta...
Sığınacağı en güvenli liman olan o kahramanının öğretilerini sindirip özünde yaşatmalı insan, kendi özünü ve ruhunu kaybetmemesi için, vesselâm.
