Dedim: "Yerin belli mi ?", dedi: "devrine göre...!

Uyruğunu sordum da; dediki "menfaat...", ya vatandaşlık ?, dedi; :"dünya !"
Dedim; "bayrak, vatan, iman..."
dedi; "boşver çöpe at..."
☆☆☆
Dedim; "gençken yiğit(imsi) pozlar"
Dedi; "o gün öylesi, bugün böylesi rahat"
☆☆☆
Dedim; "peki hesap..."
Dedi; "içim pek rahat"
☆☆☆
Dedim: "ya vicdan !"
Dedi: "Ne diyorsun...bak işte, buna derler cüzdan !"
☆☆☆
Dedim: "yeşillik, orman, çamlar"
Dedi: "bardak oldu eski çamlar"
☆☆☆
Dedim; "yerin belli mi ?"
Dedi: "devrine göre...kimi zaman yanındayım kimi zaman karşıda"
☆☆☆
Dedim: "ne yetenektir bu !"
Demez mi, "etraf avanak dolu"
☆☆☆
Dedim: " ya hû bu ne hâl"
Dedi: "sürüye çalarım kaval"
☆☆☆
Dedim: "demek iş bitene kadarmış, tatlı dil ve şirin surat"
Dedi: "bir ömür gemimi yürüttüm boş versene be su at"
☆☆☆
Dedim: "ya sonuna gelince"
Dedi: "bulurum yine binecek at !"
☆☆☆
Arayan bulurmuş derler ya !
Neyi bulursun bilmem...
Neyi arıyorsan, o'sun, bildiğim bir şey varsa, kişinin gayesi kimliği olur !
Ve dedim:
....Belki ....bulursun !

O günkü yirmilikler bugün olmuş altmış...

Kırk sene önce genç idim, şimdi belim büküldü

Simlerim, ziynetlerim, pullarım hep döküldü

Çatır çutur fındık kıran o dişlerim söküldü

Saman aleviymiş ömür, içimdeki "ben" öldü

Genç iken "ben", dünyayı oynatırım sanırdım

Fikreder, hayal kurar, kendim de inanırdım

Ne vakit vücudumun tüm kılları ağardı

Kamburum da belirdi, gençliğin cılkı kaldı

Bir gözümle maziyi seyreder de dururum

Ötekiyle, ikbalin hayaliyle avunurum

Keşkelerle yoğrulan faydasız pişmanlığa

Çoğu boşa geçen ömre, ah  u vah eder dururum 

Gün olur, heba etmişim ben ömrümü, der dururum

Gün gelir, müstakbel tul-u emel konuşurum

An olur, geçmişimle hesaplaşırım dururum

An olur, bir hatırada zamanı dondururum

Gel be hey adam derim, bırak hırsı haris olma 

Şol dünyaya sarılarak hesap edip de kahr olma

Gözünü havaya dikip uçan kuşu hiç kıskanma

Doğdu isen, mecbursun bu ırmakta ıslanmaya

Keyfin bilir, kirişi kırsan da işte adresin dünya

Kutup yıldızı gibi...mihmandar

Güneş gibi olmalı insan

İçten içe yanmalı

Karanlıkları delen

Işık hüzmeleri saçmalı

Üşüyüp titreyenleri

Sarıp sarmalamalı

☆☆☆

Ay gibi Mehtap gibi

Uhreviyyete doğmalı

Gâh hilâl gah Dolun ay gibi...

Zamanı bildiren 

Semâda asılı bir takvim gibi...

Olmalı insan.

☆☆☆

Yahut olmalı yıldızlar gibi...

Karanlık tavandan sarkan, pırıltılar gibi

Kutup yıldızı gibi olmalı

Aysız günsüz karanlıkta

Yolunu kaybetmişlere yön vermeli

Mihmândar gibi, rehber gibi

Kılavuzlamalı insan...

☆☆☆

Kuyruklu yıldız olmamalı

Dünyaya düşen meteor gibi 

yanmamalı insan...

Yıldızını ise kaydırmamalı

İnsan...

☆☆☆

Bilen desin !

sanki;

Günü ayı yıldızı

Gözlüyorlar dünyamızı

Paylaşıyorlar yalnızlığımızı

☆☆☆

Var oldu derler:

Kâinat dünya için

Dünya "insan" için

Bir ve Kâmil  insan için

Seyyidül kâinat için

Yaratıldı ins ve cin

Anca ve illa kulluk için

Kulluğuysa Rabbi için

☆☆☆

Hazinesini saçmış

Zerreden tâ kürreye

Ondan insan çıkartmış

Haddini bilsin kul diye

Beynin lobları... "...vira bismillah" ve "inşâ'Allah"...

Beynin iki lobu sağ ve sol...
Biri gönül iklimine; san'at, edebiyat, duygusal zekâ, ahlâk, erdem, inanç ve irfâna yönelik, tefekkür âlemine me'mur...

Diğeri akıl, mantık, ölçü-biçki-dikiş, hesap-kitap, kazanma ve kâr hırsı, dünyayı imâr, "ben"i inşâ, ötekine omuz silkme/burun kıvırmak, tartıp durmak...matematiksel zekâ ile muhkem...

☆☆☆

Kuş iki kanatlı, kanatları fonksiyonel ve gelişkin ise uçar bir yerden ötekine, beri yandan öte yana...tabi tavuk değil ise !

☆☆☆

Hikâye edilir ya; kuşlar yaratılmış ve bir tüneğe konmuşlar, kanatlarını açıp kapatarak kontrol ettikten sonra hava akımının üzerine yerleşerek bu organları ile havalanabileceklerine kanaat getirmişler ve aralarında, kanatları hakkında konuşmaya, fikir yürütmeye başlamışlar. Nihayetinde tavuk hariç diğerleri:
-Bunları çırparak havalanır ve inşâ'Allah uçarız demişler...(*)

Bu konuşmalara kulak misafiri olan tavuk kendi kendine; "işte kanatlarım var ya, tabiki uçarım ben de..." diye söylenmiş !

Kartal:
-Haydi üçe kadar sayacağım, hep beraber uçalım...1, 2, 3.

Tavuk da bu komutla birlikte kanatlarını açıp tünekten aşağıya kendini bırakmış bırakmasına da, diğer kuşlar havada uçabilmenin tadını çıkarırlarken, yere doğru hızla düşüşe geçmiş tavuğun, yere çakılırken kocaman gövdesinin çıkardığı "plofff" sesini duymuşlar...

Kartal doğana dönerek:
-Gördün mü bak ! güvendiği kanatları sonunu getirdi !

☆☆☆

Kanadı kırık kuş mu dediniz ? O uçanlara bakar durur, yana yakıla...

☆☆☆

Beyin loblarının bu farklı işlevselliği amir/memur, efendi/köle durumunu çağrıştırır gibi... !

Kim efendi, kim köle olmalı ?
Yahut, hangisi amir hangisi memur !

Bir arif zat derki;
"Gönül geminin makine dairesindeki makinist, akıl ise kaptan köşkünde olan ve seyr ü seferi yöneten kaptan ! İkisi danışıklı olur ve haberleşirlerse geminin rotadan çıkmaksızın gideceği limana varmasını sağlarlar, işte buna da akl-ı selim denir."

Makinist görevini yapmazsa gemi okyanusun açığında kalır, velevki kaptan işinin başında olsa da...

Kaptan görevini yapmazsa, denizi görmeksizin makine dairesinde çalışan makinist, ne zaman motor devrini artırması/azaltması gerektiğini nerden bilecek, ya okyanusta rast gele dolaşır bu gemi, yahut kayalıklara çarpar veya "kara"ya oturur...!

Arzu edileni akl-ı selim, kalb-i selim sahibi "insan" olmak ise, iki kanatlı olarak ..."vira bismillah" ve "inşâ'Allah" !

Tavuk benzeri tercih yapanlar da var tabi, aklı (sadece ve sadece dünyalığa gidik) ve gönlü (çıfıt çarşısından kalabalık) olan, asıl amacı dışında gemiyi okyanusta serserice kullanıp dolaşanlara eğer anlayış kıtlığı yoksa demeli:
"İllallah, illa Allah..."
---------'
(*) Hiçbir şey hakkında sakın: “Yarın şunu yapacağım” deme! (Bunun yerine:) “İnşâ'Allah (ancak Allah dilerse yapacağım de). Böyle (İnşâ'Allah) demeyi unuttuğunda ise Rabbini an ve: “Umarım ki, Rabbim beni şimdikinden daha doğru davranışa muvaffak kılar” de. (Kehf sûresi, 23-24)