Hayatın yükünü taşıyamıyorsan, ayıkla herşeyi...evvela yaşamak için elzem olmayan eşyalardan kurtul, sonra lüzumsuz insanların olduğu çevreden uzaklaş, dost(muş) bildiklerini rehberinden, gereksiz fikirleri zihninden sil, maziden kalan tortulardan kurtul, hayatı asgari (minimalist) düzlemde yeniden kurgula ki ömrün bereketlensin....
Çünkü hayat, yükü arttıkça menzili kısalan, hafifledikçe derinleşen bir yolculuktur. İnsan, dünyaya çıplak ve hafif gelir; fakat zamanla sahiplendiğini sandığı her nesne, her unvan ve her insan, sırtında taşımak zorunda kaldığı birer heybeye dönüşür. Heybe doldukça adımlar yavaşlar, nefes daralır ve o asıl yürünmesi gereken "yol", yüklerin gölgesinde kaybolur.
Hayatı minimalist bir düzlemde yeniden kurgulamak, bir eksilme değil; bilakis bir "özgürleşme ve genişleme" hareketidir.
Bu asude ve bereketli yürüyüşü devam ettirmek için şu adımlarla zemin tahkim edilmelidir:
- Öncelikle zamanın ve dikkatin hırsızlarını engellemeli...
Sadece eşyayı ve insanları değil, günün içine sızan dijital gürültüyü, zihni sürekli meşgul eden ama ruha hiçbir şey katmayan malayani tartışmaları da ayıkla. Dikkat, insanın en kıymetli sermayesidir; onu hak etmeyen odaklara cömertçe harcamamak gerekir.
- "Şimdiki Zamanın" berraklığına yer açmalı...
Mazinin tortusu geçmişin pişmanlıkları ve keşkeleridir; istikbalin yükü ise henüz gelmemiş olanın kaygısıdır. İkisini de zihinden silip attığında, elinde sadece "şu anın" muazzam potansiyeli kalır. Bilinç, ancak geçmişin ve geleceğin yüklerinden arındığında kendi cevherini fark eder ve parıldar.
- Nitelikli bir yalnızlığı, sığ bir kalabalığa tercih etmeli...
Rehberden silinen sahte dostların yeri büyük bir boşluk gibi görünse de, o boşluk aslında ruhun nefes alacağı pencerelerdir. Az insan, çok huzur demektir. Çevreyi nicelikle değil, liyakat ve samimiyetle örmek, ömrün bereketini doğrudan artırır. Bir iki gerçek dostla hemhal olmak, bin kişilik sığ kalabalıkların gürültüsünden evladır.
- Eylemleri sadeleştirip, derinleştirmeli...
Aynı anda her yere yetişmeye çalışmak, hiçbir yerde tam anlamıyla var olamamak demektir. Yapılacak işleri, üretilecek eserleri, düşünülecek fikirleri de damıt. Az ama kalıcı, derin ve iz bırakan işlere odaklan. Parçalanmayan, bölünmeyen bir odaklanma, bereketi de beraberinde getirir.
Yapraklarını döken bir ağaç, kışın soğuğuna yenildiği için değil; baharda daha gür, daha taze ve daha güçlü yeşerebilmek için o yüklerden vazgeçer. Kendini asgari düzleme çeker, özüne döner ve zamanı geldiğinde yeniden çiçeklenir.
İşte insan da böyledir. Fazlalıklardan arındıkça hafifler, hafifledikçe yükselir. Sırtındaki yükü indiren insan, yeryüzünün kölesi olmaktan çıkıp, kendi hayatının ve bilincinin izleyicisi, yürütücüsü ve gerçek sahibi olur. Ömrün bereketi, heybenin doluluğunda değil, gönlün ve zihnin duruluğundadır.
Sağlık ve safâlıkla kalınız...