Hani bazen bir yerlerde,
Omuzları çökmüş, dişleri dökülmüş,
Hayata küşmüş bir adam görürsün ya !
İçi karanlığa teslim, dışı gün ışığında.
Tıpkı;
Köşedeki sahaf dükkânının,
Sararmış kitap sayfalarındaki,
Silik bir cümle gibi...
Dürülüp çöpe atılmış kağıt gibi,
Kül tablasına basılıp ezilen izmarit gibi.
Kapı eşiğinde üstüne basılıp geçilen paspas gibi,
Dikiş tutmaz, lime lime, kırk yamalı palto gibi...
Kurumuş pınardan akmaya çalışan,
Gözyaşı gibi...
Ağdalı kederlerde kavrulan,
İhaneti, inkârı, balçığı, batağı görmüş,
Kara sevda tuzaklarında can çekişmiş,
Hışımla esen yokluk fırtınalarında,
Savrulmamak için direnmiş...
Satılık şahsiyetlerle yolunu ayırmış,
Mülkiyet prangasının paslı zincirini,
Koparıp atmış...
Zifiri hayatın kaldırım taşlarına oturmuş,
Sokak lambasının hüzmelerinde,
Kendi kitabını okumakla meşgul bir şahıs...
İşte öylesine bir adam,
Yahut ıskartaya çıkarılmış bir ömür !...
★
...ve sonra rüzgâr biraz daha sertleşir,
Kaldırım taşları üşümeye başlar,
O adam,
Yalnızlığın en koyu demini demler dimağında.
Ne bir şikâyet sızar dilinden,
Ne de eski bir rüyânın te'vili dökülür
Dudaklarından...
Zamanın bilediği bir bıçaktır sanki sükûtu;
Keskin, acımasız ve sessiz.
Etrafından akıp giden kalabalıklar,
Bir siluet görür sadece;
Ceketinin yakasında hüzün,
Avucunda tükenmiş bir hayatın tortusu.
Ama bilmezler ki o adam,
Yıkıldığı günlerin enkazından,
Kendi muhkem kalesini inşâ etmiştir aslında.
Parıltılı yalanların atına binip gidenlerin
Asla erişemeyeceği bir gök kubbeyi
Taşır o bükük omuzlarında.
Çünkü bazı ömürler ıskartaya çıkarılmaz;
Sadece dünyadan vazgeçer,
Ve kendi sessizliğinde efsaneleşir...
Bilir ki, hakîkatin te’vile ihtiyâcı yoktur.
Fıtrat kanununun te’vîli olmaz, neticesi kat’îdir..