Ömürlük Kibre Bayramlık Fatiha: Bir "Büyük İnsan (!)" Portresi
Dünyayı kendi etrafında dönen kusursuz bir sahne, diğer insanları ise sadece bu sahnede kendisine dekor olan figüranlar olarak görenlerin hikâyesi, her zaman hazin bir sonla biter. Ancak bu sonun en trajik tarafı, sahne ışıkları söndüğünde bile o şaşaalı yanılsamanın devam edeceğini sanmalarıdır.
Yaşarken omuzunda taşımaya çalıştığı devasa kibriyle yürüyen, attığı her adımda dünyayı fethettiğini düşünen bir beden... Her kelimesi bir vaaz, her bakışı bir lütuf, her duruşu abartılı bir güç gösterisi. Yıllar boyunca biriktirdiği gurur, kibir ve "ben kimseden aşağı kalmam" hırsı, hayatının ana sermayesi olmuş. İnsanlara tepeden bakmayı bir sanat, gönül kırmayı ise bir güç göstergesi saymış bir kibir abidesi.
Peki, günün sonunda eline ne geçmiş...?
İşte hayatın o muazzam ve kaçınılmaz mizahı tam da burada devreye giriyor: Bir ömürlük kibre, topu topu bir bayramlık Fatiha.
Şimdi düşünün; hayatı boyunca kimseyi beğenmemiş, kendisini ölümsüzlük tahtına oturtmuş bir müteveffa var karşımızda. Arada bir, belki yılda iki defa, bir bayram sabahı kabrinin başından geçerken dudaklardan dökülecek birkaç saniyelik bir dua...
Hani derler ya, “Müteveffa onun da kıymetini bilsin gayri...” Zira yaşadığı hayatın bilançosuna baktığınızda, fatiha okuyacak birinin kabrine denk gelmesi bile onun için oldukça cömert bir yatırım getirisi !
Şöyle bir sahneyi düşünsenize:
Lüks ve şatafatlı bir mezarlıkta bir mezar taşında som altından şu yazılar yazıyor: "Filanca A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı, Falanca Holding'in Yüce CEO su, Kusursuz İnsan..."
Toprağın altında da, takım elbiseli müteveffa iskeleti, kollarını göğsünde kavuşturmuş, ayağını sabırsızca yere vurarak yukarıya bakmakta...
Yeryüzünde, elinde bayram şekeri poşetiyle aceleyle mezarlıktan geçen gariban bir vatandaş, şöyle bir durup hızlıca ellerini açıyor ve Fatiha okuyup:
"– Vay be, adam koskoca ömrünü millete tepeden bakarak harcadı... Ahan da sana yılda bir Fatiha, o da bayram hatırına!" diye söylenerek uzaklaşıyor...
Bunu duyan toprağın altındaki müteveffa sitemli bir edayla:
"– Yalnızca bir kaç ayet mi ?! Benim özgeçmişimi okumadı bile ! Protokol kurallarına hiç uymuyor bu yeni nesil...", demez mi...!!!
İnsanoğlunun en büyük yanılgısı, biriktirdiği makamların, malın veya o yüksekten bakan özgüvenin toprağın altına sığacağını sanmasıdır. Oysa kibriyle dünyayı sarsacağını düşünenlerin dahi kapladığı alan, nihayetinde birkaç metrekarelik karanlık bir boşluktan ibaret. Ziyaretçileri ise, yılan, çıyan, solucan, sair kurtçuklar, cümle çürükçüller, bakteriler...
Yaşarken "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" edasıyla dolaşanlara feleğin cevabı her zaman nettir: Kimin ne olduğunu toprak çok iyi bilir, ama iş işten geçmiş olur.
Bir ömrü gurur pelerinine sarınıp harcamak yerine, arkada içten bir tebessüm ve samimi bir rahmet bırakabilmekti asıl mesele. Ama ne çare; kibir gözleri kör ettiğinde, insan kendini dev aynasında görmeye devam eder. Ta ki o ayna kırılıp gerçeğin soğuk yüzüyle karşılaşana kadar.
Yine de çok haksızlık etmeyelim; belki de o tek bir Fatiha, bir ömür boyu taşınan o ağır kibrin yükünü hafifletmeye yeter... Tabi müteveffa, o yüce katından inip de bu kadarcık bir anılmanın kıymetini bilmek isterse !
Lüks ve şatafatlı bir mezarlıkta bir mezar taşında som altından şu yazılar yazıyor: "Filanca A.Ş. Yönetim Kurulu Başkanı, Falanca Holding'in Yüce CEO su, Kusursuz İnsan..."
Toprağın altında da, takım elbiseli müteveffa iskeleti, kollarını göğsünde kavuşturmuş, ayağını sabırsızca yere vurarak yukarıya bakmakta...
Yeryüzünde, elinde bayram şekeri poşetiyle aceleyle mezarlıktan geçen gariban bir vatandaş, şöyle bir durup hızlıca ellerini açıyor ve Fatiha okuyup:
"– Vay be, adam koskoca ömrünü millete tepeden bakarak harcadı... Ahan da sana yılda bir Fatiha, o da bayram hatırına!" diye söylenerek uzaklaşıyor...
Bunu duyan toprağın altındaki müteveffa sitemli bir edayla:
"– Yalnızca bir kaç ayet mi ?! Benim özgeçmişimi okumadı bile ! Protokol kurallarına hiç uymuyor bu yeni nesil...", demez mi...!!!
İnsanoğlunun en büyük yanılgısı, biriktirdiği makamların, malın veya o yüksekten bakan özgüvenin toprağın altına sığacağını sanmasıdır. Oysa kibriyle dünyayı sarsacağını düşünenlerin dahi kapladığı alan, nihayetinde birkaç metrekarelik karanlık bir boşluktan ibaret. Ziyaretçileri ise, yılan, çıyan, solucan, sair kurtçuklar, cümle çürükçüller, bakteriler...
Yaşarken "Sen benim kim olduğumu biliyor musun?" edasıyla dolaşanlara feleğin cevabı her zaman nettir: Kimin ne olduğunu toprak çok iyi bilir, ama iş işten geçmiş olur.
Bir ömrü gurur pelerinine sarınıp harcamak yerine, arkada içten bir tebessüm ve samimi bir rahmet bırakabilmekti asıl mesele. Ama ne çare; kibir gözleri kör ettiğinde, insan kendini dev aynasında görmeye devam eder. Ta ki o ayna kırılıp gerçeğin soğuk yüzüyle karşılaşana kadar.
Yine de çok haksızlık etmeyelim; belki de o tek bir Fatiha, bir ömür boyu taşınan o ağır kibrin yükünü hafifletmeye yeter... Tabi müteveffa, o yüce katından inip de bu kadarcık bir anılmanın kıymetini bilmek isterse !
Allah evvelimizi de, ahir ve akibetimizi de hayr eyleye inşâAllah...