İnsan;
basit düşünmeli, sade mevzulardan bahis açmalı.
Ehem mühim, elzem mülzem süzgecini elinden bırakmamalı.
Bilgi kirliliğinden, lâf kalabalığından, faydasız ilimden, şeytani fikirden, münafığın mekrinden ırak olmalı.
Düşünceleri duru, duyguları içli ve samimi olmalı.
Muhabbetle dolup taşmalı, hiç bir kaba sığamamalı...kabın rengini almamalı bilakis kaba rengini vermeli !
★
İnsan;
gösterişten uzak, derin bir sükut içinde yürümeli bu yolda,
gözü hep hakikatte, ayağı ise sımsıkı bastığı toprakta olmalı.
Kelâmını tartmadan etmemeli, lakin tarttığı kelâm da kalpleri incitmemeli.
Gönül heybesinde kibir değil, tevazu taşımalı;
zerre kadar iyiliği dağ bilmeli, kendine yapılan dağ gibi kötülüğü ise bir zerre görüp rüzgâra savurmalı.
Zamanın akışına kapılıp giden bir yaprak gibi değil,
nehre yön veren bir kaya gibi vakur durmalı.
Popüler olanın büyüsüne kapılmamalı, geçici heveslerin kölesi olmamalı;
"herkes gidiyor" diye yanlış yola sapmaktansa, "doğrudur" deyip tek başına yürümeyi göze almalı.
Dostunun mertliğini, düşmanının namertliğini kalibre edecek bir asalete sahip olmalı.
Adaletten, ahlâktan ve asayişten asla taviz vermemeli.
Yüzü nereye dönük olursa olsun, kalbinin pusulası her daim adaleti ve merhameti göstermeli.
Yorulmalı icabında... İyilik yapmaktan, adaleti aramaktan, bir yetimin başını okşamaktan yorulmalı;
Lakin asla yılgınlığa düşmemeli.
★
Özetle;
"Öyle bir ahlâka ve asil bir duruşa sahip olmalı ki; dostu değerini bilip sadık ve yiğitçe davransın; düşmanı ise bu asil duruşun karşısında ezilsin, dürüstçe savaşamayacağını anlayıp kendi küçük ve hileli oyunlarıyla baş başa kalsın."
★
Ve en nihayetinde insan;
Bu dünyadan göçüp giderken arkasında;
mal, mülk, makam, ünvan ve şatafat ile hatırlanmak yerine,
sadece sevgiyle anılan bir isim,
duru bir ahlâk,
ve dokunduğu kalplerde silinmez bir iz bıraksın...