Cevher mi, Zehir mi?

Whatsapp ile Paylaş

 

Mevlânâ der ki; "yağan yağmurun bir katresi istiridyeye bir katresi yılana düşer, biri onu inci yapar öteki zehir yapar. 

Mevlânâ’nın bu sözü, aynı hakikatin farklı kalplerde nasıl bambaşka sonuçlara dönüştüğünü anlatan derin bir hikmettir. Yağan yağmur tektir; kaynağı aynıdır, özü aynıdır. Fakat düştüğü yer, onun kaderini belirler. İstiridyenin bağrına düşen damla, sabırla yoğrulur, zamanla bir inciye dönüşür. Yılanın ağzına düşen aynı damla ise, onun tabiatına karışır ve zehir olur.

Aynı zamanda bu söz bize dış dünyanın sunduğu imkânlardan ziyade, özün ve niyetin belirleyici gücünü anlatır. Aynı gökyüzünden, aynı saflıkta inen rahmet; düştüğü yerin karakterine göre bambaşka bir kimliğe bürünür.

Cevher mi, Zehir mi?

Hayat, üzerimize yağan kesintisiz bir yağmur gibidir. Başımıza gelen olaylar, okuduğumuz kitaplar, tanıştığımız insanlar ve bize sunulan imkanlar hep o ortak bulutun damlalarıdır. Ancak bu damlaların nihayetinde neye dönüşeceği, gökyüzüne değil, toprağa; yani insanın kendi sinesine bağlıdır.

Her insan aynı dünyada yaşar, benzer acılardan geçer, benzer sevinçleri tadar. Ama kalbinin kıvamı, niyetinin saflığı ve bakışının derinliği, bu yaşananların sonucunu belirler.

İki Farklı Akıbet

İstiridye, o damlayı büyük bir sabırla içine alır, onu saklar ve bir "yara" gibi işleyerek inciye dönüştürür. Burada yağmur bir lütuftur, çünkü istiridye damlayı güzelleştirmeye niyetlidir. Öte yandan yılan, payına düşen damlayı kendi bünyesindeki karanlıkla birleştirir ve onu zehir kılar. Yağmur aynı yağmurdur ama biri şifa olurken diğeri helak ediciye dönüşür.

Bir gönül vardır; kırılır ama kin tutmaz. Üzülür ama incitmez. İşte o gönül, istiridye gibi, içine düşen her damlayı sabırla sarar ve zamanla inciye çevirir. Acıyı hikmete, kederi olgunluğa, yalnızlığı tefekküre dönüştürür.

Bir başka gönülde ise; aynı olaylar öfkeye, kine ve karanlığa dönüşür. O da yağmur alır ama içindeki zehri büyütür. Çünkü mesele yağmur değil, onu karşılayan kalbin mahiyetidir.

Mesela;

Bilgi arif olanın elinde bir ahlâk ve hikmet incisine dönüşürken, kötü niyetli birinin elinde toplumu yaralayan bir silaha dönüşebilir.

Güç adaletli birinin elinde mazluma sığınak olurken, zalimin elinde zulmün yakıtı olur.

Sonuç olarak; bu söz bize şunu hatırlatır, hayatın getirdiklerini seçemeyiz belki, ama onları nasıl işleyeceğimizi seçebiliriz. Her damla bir imkândır, "ya inciye dönüşür, ya zehre…", dışarıdan gelen etkileri suçlamak yerine, içimizdeki "kimyayı" kontrol etmeliyiz. Mesele yağmurun ne kadar yağdığı değil, bizim o damlayı nasıl karşıladığımızdır. Kalbi bir istiridye gibi açık ve yapıcı tutanlar için her zorluk bir mücevher müjdesidir. Kalbini yılanın soğukluğuyla mühürleyenler içinse en tatlı su bile acılaşmaya mahkumdur.

Dolayısı ile insan, kendi iç dünyasının ustası olmalıdır. Kalbini arındırdıkça, başına gelenler de güzelleşir. Çünkü dışarıdan gelen, içeridekine dönüşür.

"Kader, insana sadece malzemeyi sunar; o malzemeyi işleyecek olan sanatkâr insan olmak gerek"