Genellikle dünya insanı iki şey ile doldurur iç âlemini...
Ya dünyalık haz ile ya korkular ile yaklaşır mes'elelere.
Bu ise huzurdan alıkoyar insanı...
İç âlemi muhabbet ile doldurmaya ne vakitleri var, ne de gayretleri çoğunluğun...
Meşgul olmak için savrulur belki doğudan batıya, sağdan sola...
Dijital mecrâlarda çare arar yalnızlığına, cân ile söyleşmek yerine cam ile hemhâl olur.
Ama farkında olmadan dijital mecrâlara dalması gönlünü karıştırıp katıştırırken, bu savrulma muhabbet mihverinden ve giderek hakikâtten uzaklaştırmaktadır insanı.
İç ve dış âlemini temâşâ etmek aklına bile gelmez.
Halbuki çıkmalı ruhun temâşâgâhına insan, seyre dalmalı değil mi, âlemi...
Âlemi temâşâ ile meçhulu ve madumu malûma evirir belki insan, harfsiz, hecesiz ve kelimesiz okur da okur belki !
Uyanır gaflet uykusundan, uyku mahmurluğunun sis perdelerinin ötesine geçer belki !
Ha gayret...