Dışarda ayaz fena, açlık başa fena bela idi. Tilki, tavşan, kargalar ve adı sanı unutulmuş binbir çeşit aç mahlukat, çaresizlik içinde bakışıyordu semaya. Kar, lapa lapa değil, adeta bir ceza gibi yağıyordu ormanın üzerine.
"Bu ne haksızlık?" diye dert yanıyordu dondurucu rüzgâra karşı garibanlar. Ama seslerini duyan yoktu.
Karnı toklar dünyasında merhamet, çoktan kalkmış rafa, ulaşılamayacak kadar yüksek yerlere atılmıştı.
Toprağın altındaki sıcacık, korunaklı yuvasında ise köstebek zulayı açmış, sefasını sürüyordu. Koca turpu sanki dünyanın en kıymetli hazinesiymiş gibi okşayarak kucağına almış, loş lambanın altında keyifle gülüyordu. "Ne ziyafet, çok şükür!" diyordu kendi kendine, dışarıdaki uluyan rüzgârı duydukça daha da keyiflenerek. "Bizim için bu ayazda şu sıcacık yuvamız bile bir nimet..."
Adalet mi ararsın? Arama bu ormanda! Düşünür dururdu mahlukat, ayazdan kemikleri sızlasa da.
Köstebek ise yukarıdaki donmuş kalabalığı seyredip, "Konforunu düşünür, hakkımdır nasibimdir bunlar," diye düşünürdü içten içe. Tokların karnı doyarken, açlar uzaktan bakardı toklara bu ornanda.
Kıyamet gibi bir kış gecesiydi. Yukarıdan bakanlar, yani dalkavuklar ordusu hemen köstebeğin zulasının etrafında dizilmişti.
Kurt baş yaver, baykuş müşavir, tavuklar ise kalabalığın tellalı olmuştu. Hepsini gözü köstebeğin zulasındaydı; bir parça kırıntı, bir lokma nimet kapma umuduyla kapıda bekliyorlardı titreyerek.
"Efendim..." dedi kurnaz tilki, kuyruğunu yerlerde sürüyerek, adeta yalvaran bir ses tonuyla. "Ne cömert bu topraklar, ne mübarek yüce bilge köstebeğimiz !
Ne çıkar biz burda donsak, yahut açlıktan ölsek?
Yeter ki onun turpu bereketli olsun yeraltında!"
Tavşanlar hemen tasdik etti, uzun kulakları boyunlarına düştü: "Hakkıdır tabi yüce köstebeğin anasının sütü gibi, adalet budur işte!
Bizim midemiz boşsa da razıyız kaderimize. Onun tok olması var ya, koca ormaniçin tek güvence !"
Köstebek, bu övgüler karşısında toprak altında iyice kabardı, gururlandı. Etrafında pervane olup dönen yağcılara yuvasından bir göz attı: "Kırıntı peşinde koşan zavallı kalabalık... Usta dalkavuklardınız hani, ama şu turpta bir damla alın teriniz var mı?"
Biri "Güneş sizle doğar!" diye haykırdı, diğeri "Toprak sizle var oldu!" diye taçlandırdı onu.
Koca turp bölüşülürken dalkavuklara düşen neydi peki?
Zulanın kenarlarından dökülen bir avuç toprak...
Olsun, dediler, biz razıyız; kırıntı da olsa bu kadarı bize müstehaktı!
Bir de o saf kalbiyle, safiyane inananlar vardı. Görüntüye aldanıp da daima alkışlayanlar... Köstebek, ara sıra yukarı çıkıp bir "ulu bilge" kılığında göründüğünde, saftirikler hemen sıra olur, akın akın arkasından yürürlerdi.
Biri çıkıp, "Toprağın altını aydınlatan bir nurdur bu!" derdi.
Diğeri, "Büyük kurtarıcı!" diye tuttururdu tutkulu bir sesle.
O kocaman turpu kendi eliyle yerin altına gömeni, üstüne utanmadan zula tabelası dikeni göremeyen şu saftirikler, kelimenin tam anlamıyla bir vecd bir huşu içindeydi.
"Ey mübarek köstebek!" diyorlardı huşuyla, "Sen ne kadar cömertsin ki, bize bu kış gününde hoş kuytuları gösterirsin!"
Bilmezler miydi acep ammenin turpunun zulalanıp saklı olduğunu?
Açlar ayazda donmuşmuş, köstebeğin umurunda mıydı?
Saf akıl iman etmişti bir kere bu yalandan ibaret düzene.
Köstebek tahtını kurmuştu, tapınanlarsa coştukça coşmuştu.
Biri toprağı kazıyor, "Sevap kazandım!" sanıyordu.
Biri turpun kabuğuna bakıyor, hayranlıktan gözleri doluyordu.
Köstebek keyif ile rızkını kemirirken, saftirikler "amin" diyor, adeta kendi elleriyle kurban ediyorlardı kendilerini bu karanlık düzene..