Kendini beden kafesinden ibaret sanan gafil,
Bıkmaz tapınıp durur heykeline gün boyu,
Zanneder ki dünyada "en" (...) "ben"im,
Unutur yolun sonunun, toprağa çıktığını...
Ey nefsinin esiri, hakikatten bihaber
Tapındığın o beden, bir avuç toprak imiş
Bir gün gelir mum söner, selâ'lar verir haber.
Bir avuç toprak için mi bu debdebe alayiş,
Varlık dediği serap, sönecek ateş imiş,
Ömür dediğin zaman, dönülmez akşam imiş
Uyan ey gafil uyan, vaktin belki de bitmiş!
Kır "ben" denilen putu, kibir şeytandan imiş !