Güneş doğar, gölge kaçar
Ecel gelir, bendi aşar
Kuş ölür de yuva şaşar
Dünya dipsiz zulmet imiş.
Saray kurar, köşk beğenmez
Toprak olur, ses de vermez
Giden geri asla dönmez
Her şey bir an, mühlet imiş.
Nefes gelir, nefes gider
Kimi ağlar, kimi güler
Bir oyunmuş dünya meğer
Onca hasret boşa imiş.
Hüdâi der: Özün tanı
Terk eyle sen fani cihânı
Bulanlar gerçek "Sultan"ı
Bildiler vuslat ne imiş.