Neler çekti neler şu garip gönlüm,
Dikenli yollarda, bitti bu ömrüm.
Kül oldu savruldu, şu garip gönlüm,
Gönlüme artık hiç geçmiyor sözüm.
Baharı beklerken kışa tutuldum,
Gözden ırak kaldım ben unutuldum.
Bir meçhul boşlukta yandım kavruldum,
Maziye bakmaya kalmadı yüzüm.
Sırtıma yükledim koca bir dünya,
Yaşadığım gerçek mi, belki bir rüya?
Vefasız ellerde soldu bu sevda,
Artık ne neşe var, ne de bir hülya.
Feleğin çarkına dur diyemedim,
Yaralı şu kalbi dinleyemedim,
Bitti bu hikâye, söyleyemedim,
Nasıl geçti ömür hiç bilemedim.
★
Beste-Güfte: Prof.Dr.Suat Kıyak