Vefa kazanının dibi delinmiş,
Nankörler yükünü almış da gitmiş.
Hürmet ve muhabbet artık garipmiş,
Gönül sofraları neler yitirmiş.
Dostluğun bağında güller sararmış,
Yalanın gölgesi, dağı morarmış.
İyilik yapanlar nankör ararmış,
Samimiyet sanki sis olup uçmuş.
Gözlerdeki ışık sönmüş bir kere,
Emanet edilmez oldu kimseye.
Vicdanlar küsmüş de inmiş derine,
Sadakat mülkünü seller götürmüş.
Gayrı ne tat kalmış ne de bir lezzet,
Riyaya bürünmüş her türlü izzet.
Gidende kabahat, kalanda zahmet,
İnsanlık yükünün kervanı göçmüş.